Oğlum yanımıza geleli tam 2 ay 5 gün oldu. Aslında daha önce yazmam gerekirdi fakat vakit bulamadım. Evet resmen vakit bulamadım. Bu aralar yemek yemeye bile vaktim yok diyebilirim:( Olsun yavrum yanımızda ya ağlasa da zırlasa da umrumda değil... Gelelim en başa yani muhteşem buluşmamıza... Her şey normal olsun, şekerim çıktığında normal doğum yapamayacağım diye oturup ağlayan ben spinal sezeryan ile oğlumu kucağıma aldım. Evet öncelikle her şeyin hayırlısını istemek lazım ben en başından beri hayırlısını istedim. İyi ki sezeryan olmuşum oğlumun boynuna kordon dolanmış. Doktorumun verdiği tepki bu oldu ben de bir kez daha Rabbime şükrettim... Spinal sezeryan normal doğumdan farksız diyebilirim çünkü her şeyi duyuyorsun ve bebeğin ilk dünyaya gözünü açtığı anda onu görüp koklayabiliyorsun. Bu müthiş bir duygu anlatılmaz kelimelerle tarifi mümkün değil... İtiraf edeyim o gece korkudan gözüme uyku girmedi. Ve bir itiraf daha bıçak ağrısı çok ama çok korkunç. İlk ayağa kalktığımda hiç bu acı bitmeyecek zannettim ama her şey dedikleri gibi unutuluyormuş... Çabuk toparlandım nazlı biri olarak benden beklenmeyecek bir performans harcadım:) Çünkü çok yatmak istemedim hatta yattığım yataktan odadan nefret eder hale geldim. Hiçççç bana göre değil öyle günlerce yatmak bunu anladım.
Kuzumla ilk gece biraz zor geçti. Sütü gelmedi doğal olarak emmeye çalıştı, gelmeyince sinirlendi, doymadı doymayınca ağladı bütün gece. Ben ise tam bir zombi gibiydim.. Hiç uyumadan bir gün geçireceksin deselerdi inanmazdım. Ama anne olmak böyle bir şey olsa gerek. Malesef oğlum emmeyi bir türlü başaramayınca sağıp vermek zorunda kaldık ve sarılık riski olduğundan mamaya başladık. İlk anneliğin verdiği tecrübesizlikle kaşık yerine biberonla verdim. Sorun olmayacağını düşündüm doktorda onaylayınca... Fakat öyle olmadı oğlum biberona alıştı. Bu mesele çok kafa karıştırıcı. Çünkü güzelce emen yavrum birden bir gün içerisinde emmeyi bıraktı. Biberona alışsaydı hiç emmezdi diye düşünüyorum. Şuana kadar hep sağıp veriyorum bakalım daha ne kadar devam edebileceğiz... Benim en büyük hayalim yavrumu doya doya emzirmekti. Bu duyguyu çok kısa bir zamanda tadabilsemde doyamadım ama hala umudum var. Belki oğlumun kolik krizleri geçerse tekrar emebilir diye umut ediyorum!...
Gelelim yavrumla geçirdiğimiz ilk zamanlarımıza... Öncelikle lohusa sendromu diye bir şey yoktur diye iddia eden ben bu sendromlara ağlama krizleriyle tutuldum... En ufak şeylere kırılır, ağlar oldum. Gerçekten benim için zor bir süreçti pek çaktırmamaya çalışsam da zor atlattım. Çıkarılan ders: Kesinlikle etrafınızdaki insanların o dönemde söylediklerine kulak asmayın. Sizin iyiliğiniz için bir şeyler söyleseler de bu sizin için katlanılması zor bir durum olabiliyor. Etraftaki insanları suçu var mı? Bu soruyu kendime çok sordum. Tamam ben, ben değildim fakat bana göre gerek bebek görmeye gelenler gerekse annenin yakınları akrabaları mutlaka lohusalı bir anneye daha sabırlı davranmaları gerekir. Ayrıca her gelen bir akıl verir ama kimse şunu anlamıyor ki her bebek bir değil. Bunu kolik için denediğim yöntemlerden anladım. Bunu da bir ara (inş.o ara uzun olmayacak) yazacağım. İlk bir ay zor bir süreçti... Uykusuzluk, yorgunluk, bebeğe alışmadan çok anlama derken biraz zor geçiyor. Ama çok şükür bu da her zor süreç gibi geçiyor... Bu süreci kolay atlatmak için yeni annelere bir kaç tavsiyem olacak.
@Gece mutlaka yanınızda atıştırmalık bir şeyler bulunsun. Çünkü uzun süre aç kalmak sinirleri daha çok zayıflatır.
@Her şeyden önemlisi sizin rahat olmanız eğer siz rahat olmazsanız bebeğinizde rahat olmaz, huzursuz olur. Sizi rahatlatacak bir kitap olabilir başınızda bulunsun.
@Bebeğim gece emmeye kalkınca sıkılmamak için ve uykumun gelmemesi için çok kısık sesle televizyon açmak bana iyi gelmişti. Özellikle bebeği memede uzun süre kalan ve tam uyudu deyip yatağa koyduğunuzda gözlerini fal taşı gibi açan bebeğiniz varsa çok iyi geliyor.
@Enerjiniz için mutlaka bebeğiniz uyuduğu zaman sizde uyuyun. Ben bunu yapamadım ilk zamanlar gelen giden çok olduğu için. Ama anlayışlı misafirler sağ olsunlar dinlenmem için ısrar edince bende fırsatı değerlendiriyordum. Annemin yanında doğum yaptığım için bu konuda çok şanslıydım.
@Ağlayınnnn!!!!! Vallahi herkesin rahatlama yöntemi farklıdır ben oturup ağlayınca rahatladığım için ağladım bir güzel:) Tabi çabuk toparlanmak lazım çünkü üzüntü, stres sütün gitmesine sebep oluyor.
@Kaçamaklar yapınnn!!! Çok bunaldığım zamanlar bebeğinizi bakacak birilerine bırakıp hava almak iyi geliyor. Benim doğumum yaza denk gelseydi mutlaka oğluşumla çıkardım ama malesef havalar çok soğuktu.
@Abdest alınnnn!!! En çok rahatlatan yöntemlerden biri de kriz geldiği andan kalkıp abdest almak beni çok ama çok rahatlattı. Özellikle akşam saatlerinde içime tarifsiz bir sıkıntı giriyordu. Abdest alıp cevşen okumak çok iyi geldi.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar... Tabi annelik öyle oturup sayfalarca kitap okumakla olmuyor. En öğretici yöntem: TECRÜBE... Ve dünyada en güzel duygu: ANNELİK... Rabbim kimsenin kucağını boş bırakmasın. Zira bu duygu tarif edilmeyecek kadar kıymetli ve özel. Ne kadar acı çeksem de (dikişlerimden dolayı) yavrumun kokusunu içime çekince her şeyi unutuyordum. Rahatlamak için dışarı çıktığım anlarda hep aklım evde kalıyordu. Ondan ayrı bir kaç saat bile dayanılmaz oluyordu. Rabbim eksikliğini yaşatmasın. Benim minik yavrum hayırlısıyla büyüsün inş...
