Ek Gıdaya Geçiş

     Bugün itibariyle ek gıdaya yavaş yavaş geçmiş bulunmaktayız. Aslında çok istememe rağmen cesaret edememiştim zira pek gazlı bir bebeğim var. Doktorumuz benim hevesimi görünce sakınnn çok ağlar dedi. Peki ben neden başladım? Kuzumu ağlatmak için mi? Kesinlikle hayır! Yaklaşık bir haftadır kuzumun gaz ilaçlarını kestim sadece uyurken verdiğim gece öğününde nurse harveys katıyorum mamsına o kadar. Çok şükür bitti galiba. Hala galiba diyorum çünkü inanmak çok zor.
     Pazardan aldığım sulu kırmızı elmayı bir güzel rendeledim suyunu çıkarttım. Cam rende daha almadığım için normal rende kullandım. Fakat yarın ilk işim cam rende almak olacak. 1-2 tatlı kaşığı ile başlamak gerekiyor. Ben bir çay bardağının dörtte birini(çeyrek elma) verdim. Benim çok bilmiş oğlum bitince ağladı. Yani çok sevdi. Zaten ne zamandır hazırdı kuzum. Hazır olduğunu nasıl anladım peki?

*Çay kaşığı ile yemesini bir türlü beceremeyen kuzum artık çok severek çay kaşığı ile verdiğim suyu ve bitki çaylarını severek lıkır lıkır içiyordu.
*Yutma refleksi gelişmiş olduğu ayan beyan belli oluyordu.
*Tam da bugün elimde gördüğü dondurmamı resmen bana da ver diye yalvarıyordu. :) Yediklerimizi tatmak istiyor artık benim kuzum.

     Bu daha başlangıç yarın biraz daha arttırarak vereceğim inş. bir haftanın sonunda bütün bir elmanın suyunu. Gelişmeleri buraya ayrıntılarıyla yazacağım. Umarım gaz sorunumuz kabus olup geri gelmez...

Kuzucuk Bunu Nasıl Başardı?

Bu aralar kuzuma uyku eğitimi ve bir rutin oturtmakla meşgulüm. Başarırsam eğer ayrıntılarını yazacağım inşallah. Zira dün gece beni şok etti resmen. Önce kundakladım hele öyle yarım falan değil sıkı sıkı. Yastığına koydum yarı uyanıktı yani uyumak üzereydi. Bende televizyon izlemek üzere yani biraz keyif yapayım dedim odaya geçtim. Zannederim yarım saat hatta daha fazla olabilir ses çıkmadı kuzumdan. Bende koltuğa oturmuş kendimce başardım işte deyip mutlu oluyorum ama nerdeeeee... Yukarıdaki görüntüyü görünce gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Nasıl bu hale geldi? Gerçekten şunu çok iyi anladım benim oğlum çok hareketli :)

 Battaniyenin ucunu bulduysa sorun yok ağlamıyor odası karanlık olsa da. Bende tülbentle dolaşırmışım. Bu kadar da bana benzeme be yavrum ..

Bu arada kardeşimin nişanı için diktirdiğim kıyafetim hazır. Çok ama çok beğendim. Kuzuma da papyon yaptırdım ama daha kıyafet alamadım. Benden fırsat kalmadı ki kuzuma :)

Kuzum 4 Aylık...

Yavrum hızla büyürken bu aralar ben iyi mi yapıyorum kötü mü bilemiyorum ama sürekli kucağıma alıp kokluyorum. Sadece çalışacağım için bana çok alışmasından korkuyorum. Kendim için değil yavrum için...

Boncuk boncuk bakan gözleri beni mest ediyor. Dünyanın en güzel duygusu bu olsa gerek...

Minicik olan elleri kocaman oldu. Öpmeye sevmeye doyamıyorum. Bir daha dört aylık olmayacak benim kuzum bu hallerini çok özleyeceğim.

Evettt garip gelebilir ama ayak seanslarımız var. Önce çoraplar itina ile çıkarılır sonra parmakları sayılır, mis gibi koklanılır ve sonunda hiç bıkmadan öpülür öpülür bir daha öpülür.... Anneme çekinerek söylediğimde bende çok öperdim dedi ve anormal bir şey yapmadığımı o zaman anladım:)))

Altını değiştirmek için koyduğumda burada ne buluyor oğlum bir türlü çözemedim. Konuşuyor, bir şeyler anlatıyor ve mutlu oluyor:)

Müjde!!!!!!!!!!!!!!

     Hemen korkmayın kuzuma kardeş gelmiyor:) Teyze oluyorummmm.... Çok sevdiğim, değer verdiğim arkadaşım Makbuleceğim hamile:)))) Nasıl sevindim anlatamam. Çok samimi söylüyorum yavrumu öğrendiğim sabah nasıl sevinç çığlıkları attıysam aynı hisleri bir kez daha yaşadım. Doktora gidene kadar içim içime sığmadı. Çok şükür Rabbime arkadaşıma da bir mucize naship etti. Tek dileğim hayırlısıyla kucağına alması ve koliksiz bir bebeğe sahip olması:) He bir de kız olması için dua ediyorum. Oğlum için girdiğim tüm mağazalardaki kız reyonlarını dolaşmadan çıkmıyorum. Bir taraftan bu işte bir haksızlık olduğunu düşünüyorum. Kız bebekler için çok güzel ciciler var ama:( İyi ki ilk bebeğim kız olmamış çünkü beğendiğim her şeyi alabilme kapasitesine sahip biriyim ben. Ne yapayım seviyorum alışveriş yapmasını;) Rabbim oğluşuma kardeş naship ederse eğer hayırlısını versin inş. Kuzum için de tek dua hayırlı ve sağlıklı olmasıydı. Canım arkadaşıma da Rabbim hayılısını sağlıklısını versin inş...

Annelik Zor Mu?

Bu soru, sabah sevgili kardeşimin bir daha çocuk düşünürmüsün? dediği andan itibaren kafamı kurcalıyor.   Zor mu peki? Gazsız, sessiz sakin etrafa bakıp uykusu geldiğinde annesinin memesinde uyuyan bir bebeğiniz varsa ohhh annelik çok kolay. Fakat gaz sancısından dolayı hiç ama hiç ara vermeden ağlayan, annesini emmeyen mama da yemeyen bir bebeğiniz varsa işiniz oturup ağlamak değil (siz benim yaptığımı yapmayın) sadece sabretmek... Günlerce internette bakmadığım site kalmadı. Bu gaz sancılarının, kolik ağlamalarının hiç bir çözümü yokkkk.... Acı ama gerçek bu! 
Evet bu aralar elimden gelen tek şey oturup ağlamak oluyor malesef. Nedir bu kolik hiç geçmeyecek mi? Tecrübeli kolik bebeği olan anneler seni anlıyoruz geçecek sadece sabret sakin olmaya çalış deseler de nafile:( Bu konuda sabretmek öyle göründüğü kadar kolay değil. Ağlamaktan sizi çıldırtan yavrunuzun bir gülümsemesi yetiyor tabi. İşte o zaman aklınıza ne kolik, ne uykusuzluk, ne günlerce evden çıkamamaktan oluşan depresyon hali hiç biri aklınızın ucundan bile geçmiyor... Bu dönemde sizin yanınızda rahat edebileceğiniz birinden yardım almanız gerçekten çok işe yarıyor. En azından yemek yiyebiliyorsunuz:) Durum bu kadar vahim mi bu kadar da olur mu diye düşünmeyin evet bu kadar vahim... Oysa hamilelik döneminde kurduğum hayaller ne kadar da güzeldi... Geçen gün eşim bak hep hayalini kurardık bebeğimizi ortamıza alıp sevmeyi dedi işte bu güzel an saniyeler içinde oğlumun çığlıklarıyla bozuldu:))) Ama ben böyle hayal etmemiştim ki... Kuzumu ana kucağına koyup yemek yapacaktım, bebek arabasına koyup gezecektim, saatlerce emzirecektim(özel yastık bile diktirmiştim), onunla oyunlar oynayıp ninniler söyleyecektim. ama nerdeeee..... Ana kucağına koyduğum zaman benimle mücadele veriyor oturmamak için oysa sancılarımız başlamadan önce orada uyuyakalıyordu kuzucuğum. Tek başıma oğluşumu alıp gittiğim yer sitenin parkı ve bize en yakın market. Daha uzaklara cesaret edemedim çünkü ağlama krizleri tutarsa benim alışık olduğum şey fakat insanların bir çocuğu susturamıyor bakışları beni korkutuyor. Zira insanlara bu çocuğun gazı varmış dediğimde küçücük çocukta bu kadar gaz mı olur diyebiliyorlar. Ben uydurmuyorum ki doktor diyor... Evime misafir almaktan bile çekinir hale geldim ya yine oğlum mama yemezse zira benim yediremediğimi düşünenler de var... Ama benim oğlum kolik işte ne yapayım öyle yada böyle bu geçecek biliyorum zaten anneyi en çok üzen etraftaki insanların ölçüp tartmadan söyledikleri yorumlar, dayatmalar vs... Sabır, sabır, sabır sadece sabır... Annelik dünyanın en güzel duygusu diyenleri bile bir ara bu işte bir yanılma var diye düşündüm. Nerede o filmlerde izlediğimiz bebek profili?! Yoksa benim oğlumda bir sorun mu var? Olsa 10 kere gittiğimiz doktorumuz anlardı heralde;) Daha bir ay geçmeden soluğu doktorumuz da alıyoruz. Kadının bir sürü hastası olmasına ve bizim ona yeni gitmemize rağmen telefonda bile tanıyor bizi. Benim tanıtmalarımda süper; hani kolikti yeşil kaka yapıyordu iştahsızdı hatırladınız mı? İşte bu benim oğlummmm!!!! Bazen severken ağlasan da seviyorum zırlasan da diyorum. Gerçekten öyle. Ağlasa da zırlasa da beni uykusuz bıraksa da seviyorum. Ona ileri de ama çokkk ileri de bir kardeş düşünür müyüm? Bütün bunları yaşayacağımı bilsem de düşünürüm çünkü bu duygu her şeye değer....
Özlüyorum; bacak bacak üstüne atıp en sevdiğim dizimi rahat rahat izlemeyi...
Özlüyorum; patlamış mısır yiyerek sinema da film izlemeyi...
Özlüyorum; acaba kalkar mı düşüncesi olmadan deliksiz uyumayı...
Özlüyorum; acaba evde ne yapıyor düşüncesi olmadan gezmeyi...
Özlüyorum; en önemlisi çalışmayı, mesleğimi, öğrencilerimi...... 
Her şeye, bütün bunlara değer mi diye soruyorsanız bin kere değer....

Sonunda Aramızda Kuzum Benim...

Oğlum yanımıza geleli tam 2 ay 5 gün oldu. Aslında daha önce yazmam gerekirdi fakat vakit bulamadım. Evet resmen vakit bulamadım. Bu aralar yemek yemeye bile vaktim yok diyebilirim:( Olsun yavrum yanımızda ya ağlasa da zırlasa da umrumda değil...

Gelelim en başa yani muhteşem buluşmamıza... Her şey normal olsun, şekerim çıktığında normal doğum yapamayacağım diye oturup ağlayan ben spinal sezeryan ile oğlumu kucağıma aldım. Evet öncelikle her şeyin hayırlısını istemek lazım ben en başından beri hayırlısını istedim. İyi ki sezeryan olmuşum oğlumun boynuna kordon dolanmış. Doktorumun verdiği tepki bu oldu ben de bir kez daha Rabbime şükrettim... Spinal sezeryan normal doğumdan farksız diyebilirim çünkü her şeyi duyuyorsun ve bebeğin ilk dünyaya gözünü açtığı anda onu görüp koklayabiliyorsun. Bu müthiş bir duygu anlatılmaz kelimelerle tarifi mümkün değil... İtiraf edeyim o gece korkudan gözüme uyku girmedi. Ve bir itiraf daha bıçak ağrısı çok ama çok korkunç. İlk ayağa kalktığımda hiç bu acı bitmeyecek zannettim ama her şey dedikleri gibi unutuluyormuş... Çabuk toparlandım nazlı biri olarak benden beklenmeyecek bir performans harcadım:) Çünkü çok yatmak istemedim hatta yattığım yataktan odadan nefret eder hale geldim. Hiçççç bana göre değil öyle günlerce yatmak bunu anladım.

Kuzumla ilk gece biraz zor geçti. Sütü gelmedi doğal olarak emmeye çalıştı, gelmeyince sinirlendi, doymadı doymayınca ağladı bütün gece. Ben ise tam bir zombi gibiydim.. Hiç uyumadan bir gün geçireceksin deselerdi inanmazdım. Ama anne olmak böyle bir şey olsa gerek. Malesef oğlum emmeyi bir türlü başaramayınca sağıp vermek zorunda kaldık ve sarılık riski olduğundan mamaya başladık. İlk anneliğin verdiği tecrübesizlikle kaşık yerine biberonla verdim. Sorun olmayacağını düşündüm doktorda onaylayınca... Fakat öyle olmadı oğlum biberona alıştı. Bu mesele çok kafa karıştırıcı. Çünkü güzelce emen yavrum birden bir gün içerisinde emmeyi bıraktı. Biberona alışsaydı hiç emmezdi diye düşünüyorum. Şuana kadar hep sağıp veriyorum bakalım daha ne kadar devam edebileceğiz... Benim en büyük hayalim yavrumu doya doya emzirmekti. Bu duyguyu çok kısa bir zamanda tadabilsemde doyamadım ama hala umudum var. Belki oğlumun kolik krizleri geçerse tekrar emebilir diye umut ediyorum!...

Gelelim yavrumla geçirdiğimiz ilk zamanlarımıza... Öncelikle lohusa sendromu diye bir şey yoktur diye iddia eden ben bu sendromlara ağlama krizleriyle tutuldum... En ufak şeylere kırılır, ağlar oldum. Gerçekten benim için zor bir süreçti pek çaktırmamaya çalışsam da zor atlattım. Çıkarılan ders: Kesinlikle etrafınızdaki insanların o dönemde söylediklerine kulak asmayın. Sizin iyiliğiniz için bir şeyler söyleseler de bu sizin için katlanılması zor bir durum olabiliyor. Etraftaki insanları suçu var mı? Bu soruyu kendime çok sordum. Tamam ben, ben değildim fakat bana göre gerek bebek görmeye gelenler gerekse annenin yakınları akrabaları mutlaka lohusalı bir anneye daha sabırlı davranmaları gerekir. Ayrıca her gelen bir akıl verir ama kimse şunu anlamıyor ki her bebek bir değil. Bunu kolik için denediğim yöntemlerden anladım. Bunu da bir ara (inş.o ara uzun olmayacak) yazacağım. İlk bir ay zor bir süreçti... Uykusuzluk, yorgunluk, bebeğe alışmadan çok anlama derken biraz zor geçiyor. Ama çok şükür bu da her zor süreç gibi geçiyor... Bu süreci kolay atlatmak için yeni annelere bir kaç tavsiyem olacak.

@Gece mutlaka yanınızda atıştırmalık bir şeyler bulunsun. Çünkü uzun süre aç kalmak sinirleri daha çok zayıflatır.

@Her şeyden önemlisi sizin rahat olmanız eğer siz rahat olmazsanız bebeğinizde rahat olmaz, huzursuz olur. Sizi rahatlatacak bir kitap olabilir başınızda bulunsun.

@Bebeğim gece emmeye kalkınca sıkılmamak için ve uykumun gelmemesi için çok kısık sesle televizyon açmak bana iyi gelmişti. Özellikle bebeği memede uzun süre kalan ve tam uyudu deyip yatağa koyduğunuzda gözlerini fal taşı gibi açan bebeğiniz varsa çok iyi geliyor.

@Enerjiniz için mutlaka bebeğiniz uyuduğu zaman sizde uyuyun. Ben bunu yapamadım ilk zamanlar gelen giden çok olduğu için. Ama anlayışlı misafirler sağ olsunlar dinlenmem için ısrar edince bende fırsatı değerlendiriyordum. Annemin yanında doğum yaptığım için bu konuda çok şanslıydım.

@Ağlayınnnn!!!!! Vallahi herkesin rahatlama yöntemi farklıdır ben oturup ağlayınca rahatladığım için ağladım bir güzel:) Tabi çabuk toparlanmak lazım çünkü üzüntü, stres sütün gitmesine sebep oluyor.

@Kaçamaklar yapınnn!!! Çok bunaldığım zamanlar bebeğinizi bakacak birilerine bırakıp hava almak iyi geliyor. Benim doğumum yaza denk gelseydi mutlaka oğluşumla çıkardım ama malesef havalar çok soğuktu.

@Abdest alınnnn!!! En çok rahatlatan yöntemlerden biri de kriz geldiği andan kalkıp abdest almak beni çok ama çok rahatlattı. Özellikle akşam saatlerinde içime tarifsiz bir sıkıntı giriyordu. Abdest alıp cevşen okumak çok iyi geldi.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar... Tabi annelik öyle oturup sayfalarca kitap okumakla olmuyor. En öğretici yöntem: TECRÜBE... Ve dünyada en güzel duygu: ANNELİK... Rabbim kimsenin kucağını boş bırakmasın. Zira bu duygu tarif edilmeyecek kadar kıymetli ve özel. Ne kadar acı çeksem de (dikişlerimden dolayı) yavrumun kokusunu içime çekince her şeyi unutuyordum. Rahatlamak için dışarı çıktığım anlarda hep aklım evde kalıyordu. Ondan ayrı bir kaç saat bile dayanılmaz oluyordu. Rabbim eksikliğini yaşatmasın. Benim minik yavrum hayırlısıyla büyüsün inş...

Son 1 Gün....

Korku, heyecan, mutluluk, tedirginlik hepsi bir birine karıştı... Her şey normal giderken oğlum yerini çok sevmiş olsa gerek pek gelmeye niyeti yokmuş:) Rabbimin izniyle cuma günü 12'de yavrum yanımızda olacak. Babamız da yarın gelecek inş. Yanımızda olacağından dolayı çok ama çok mutluyum. Her şeyin hayırlısını istedik demek ki hayırlısı böyleymiş...
Dün gece heyecandan mı bilemiyorum ama uyuyamadım kaç kez kalktım ve her kalkmamda uykuya zor daldım. Zorlukların yanında oğlumu sabırsızlıkla beklesemde attığı tekmeleri çok özleyeceğim...
En son kontrolümüze ananemiz ve tuğba teyzemizle birlikte gittik. Tuğba teyzemizin maşallah kulaklarını gördü:))) Bu aralar en çok merak ettiğimiz şey oğlumun neye benzeyeceği... Dayısı alimden zalim olur abla bana benzeyecek diyor ama en önemlisi hayırlı bir evlat olması...
Aslında hamilelikle ilgili en'ler oluşturup yazacaktım ama sabrım yok malesef. İnşallah kendime geldiğimde yazmaya devam edeceğim. Zira yavrumun teyzeleri hep çok uzaklarda. Biri şimdilik Bosna'da, çoğu Azerbaycan'da, Amerika'da, Kuzey Irak'ta...
Duygu teyzemizi aradık kontrolden çıkınca... Ben galiba hiç konuşamam telefonda:( Yanımızda olamayacağı için çok üzgün hatta ağladı. Yanımda kimse olmasaydı bende oturup ağlardım. Hem çok özledim hem de en mutlu olduğum zamanlarda yanımda olmasını çok isterdim... Neyse ki çok değil 20 gün sonra yanımızda olacak. Yanımda olmasını istediğim o kadar çok kişi var ki... Hangi birini sayayım bilmiyorum.
Rabbim benim ve yavrumun yardımcısı olsun... Dualarınızı eksik etmeyin...